ماههای اخیر، شایعه افزایش تعرفه های مخابراتی که مدیر عامل مخابرات از آن به عنوان " تعدیل تعرفه های مخابراتی " نام برده بود در رسانه های کشور انعکاس پیدا کرد.
پس از دعوای حاکمیتی بین رگولاتوری و شورای رقابت برای تعیین تعرفه های مکالماتی در پایان مخابرات تعرفه های پیشنهادی را به شورای رقابت برد و این شورا طبق گفته رییس آن افزایش 12 درصدی تعرفه های برای اول آذرماه امسال نهایی شد.
وی در گفتگو با ایسنا گفت : افزايش ناچيزي در قيمت مكالمات اعمال شده است ابراز كرد: سهم هزينه تلفن ثابت در بودجه خانوارها بسيار پايين است و براي خانوارهاي فقير سهم هزينههاي مكالمه با تلفن ثابت 1.1 درصد يعني حدود يك درصد است و مشتركان با اين افزايش، تغييري احساس نخواهند كرد.
اما به نظر می رسد اعضای محترم شورای رقابت در انجام محاسبات خود فراموش کرده اند که مواردی را در نظر بگیرند که در این نوشتار به آنها می پردازیم.
در تابستان 87 و با شروع خصوصی سازی در کشور ، سهام شرکت مخابرات ایران شامل 32 شرکت استانی و شرکت ارتباطات سیار با قیمت 150 تومان کشف قیمت شد. در پنجم مهر 88 و پس از یک معامله پر حرف و حدیث سهام بلوک مدیریتی این شرکت به تعداد 22936727827 سهم ( معادل پنجاه و یک درصد سهام این شرکت) به شرکت توسعه اعتماد مبین با قیمت هر سهم 340 تومان و ارزش کلی حدود 7800 ملیارد تومان واگذار شد.
شرکت توسعه اعتماد می بایست 20 درصد این مبلغ را به صورت نقد و مابقی در 16 قسط به مدت 8 سال به دولت بابت بزرگترین معامله تاریخی بورس پرداخت می کرد.
این شرکت در آبان ماه 88 چک به مبلغ 1500 میلیارد تومان جهت تسویه پرداخت کرد و می بایست هر 6 ماه مبلغ 484 میلیارد تومان بابت اقساط خرید شرکت مخابرات ایران به دولت بپردازد.
شرکت اعتماد مبین به عنوان سهامدار اصلی شرکت مخابرات ایران است. این شرکت یک ماه پس از خریداری شرکت مخابرات ایران در روزنامه رسمی در تاريخ 4/8/1388 تحت شماره 360115 به شناسه ملي10104078410با سرمایه یک میلیارد تومانی به ثبت رسيده است.http://www.rooznamehrasmi.ir/Detail.asp?NewsID=948318789976056
اما نکته جالب در این میان وضعیت سود دهی مخابرات ایران پس از واگذاری است. مجمع عمومی این شرکت در سال 88 سود 30 تومانی و در سال 89 سود 43 تومانی را برای هر سهم خود در نظر گرفت. به عبارت ساده تر شرکت اعتماد مبین88 مبلغ 688 میلیارد تومان و در سال 89 مبلغ 986 میلیارد تومان از سهام مخابرات سود نصیب خود کرده است.
همانطور که پیش از این نیز اشاره شد شرکت توسعه اعتماد مبین تنها مبلغ 1500 میلیارد تومان به عنوان آورده نقدی به دولت پرداخت کرده بود و می بایست هر ساله مبلغ 968 میلیارد تومان به مدت 8 سال بابت اقساط به دولت پرداخت کنند.
اما سود دهی مخابرات در دو سال اخیر نشان میدهد که این شرکت در سال اول تنها 268 میلیارد تومان از آورده خود برای پرداخت اقساط شرکت مخابرات پرداخت کرده و سال دوم با توجه به میزان سود، علاوه بر تسویه اقساط با استفاده از سود به دست آمده ، 18 میلیارد تومان نیز سود کرده است.
هرچند خرید یک شرکت 9 هزار میلیارد تومانی توسط شرکتی بدون سابقه و با سرمایه یک میلیاردی در ایران موضع چندان عجیبی نیست چرا که در ایران شرکتهایی وجود دارند که با سرمایه 50 میلیونی سه هزار میلیارد تومان تسهیلات دریافت می کنند و ارزش خود را به بیش از چهار هزار میلیارد تومان رسانده اند ، اما عملکرد دو ساله شرکت مخابرات نشان دهنده این موضوع است که شرکت خریدار توانایی مالی پرداخت اقساط را نداشته و تنها قصد دارد از طریق افزایش سود ، اقساط بزرگترین شرکت عرضه شده در اصل 44 را پرداخت کند.
شاهد این مدعا عرضه 10 درصدی سهام شرکت ارتباطات سیار ( همراه اول) در سال 89 در فرابورس با ارزش هر سهم 3450 تومان بود. به طوری که 10 درصد سهام این شرکت با قیمت حدودی 720 میلیارد تومان در فرابورس عرضه کرد. لازم به ذکر است عرضه این سهام عملا باعث افزایش سود سهام مخابرات در سال 89 شد.
جالب اینجاست که امروز ارزش هر سهم ارتباطات سیار 4800 تومان ارزش شرکت ارتباطات سیار به عنوان یکی از 33 شرکت زیر مجموعه شرکت مخابرات ایران در فرابورس حدود 9900 میلیارد تومان بر آورد شده است که از این میزان حدود 4500 میلیارد تومان به شرکت اعتماد مبین تعلق دارد . یعنی بیش از 3 برابر آورده نقدی این شرکت در این سه سال و بیش از 4500 برابر سرمایه اولیه این شرکت!
نکته قابل توجه دیگر در این میان افزایش قیمت سهام مخابرات در بورس ایران از 150 تومان در مرداد 87 به قیمت 340 تومان در حال حاضر است. به این معنا که سهام این شرکت طی سه سال 127 درصد افزایش قیمت پیدا کرده است و سرمایه سهامداران را بیش از 2/2 برابر کرده است. این میزان سود با توجه به اعلام تورم 12 درصدی سالانه بانک مرکزی و نرخ سود بانکی برای هر سرمایه گذاری غیر قابل باور است.
اما در سال 90 به نظر می رسد سیاستهای شرکت مخابرات تغییر اساسی کرده است. صابر فیضی مدیرعامل چندین ساله مخابرات از افزایش تعرفه مکالمات تلفنی به دلیل افزایش هزینه ها خبر می دهد. افزایشی که به نظر می رسد نه برای افزایش هزینه های عملیاتی که تنها برای بالا بردن سود دهی شرکت و در نتیجه بالا بردن درآمد مالک سهام بلوکی جهت پرداخت اقساط بعدی باشد.
سوال اینجاست که با تمام این اوصاف به کدامین مجوز و با کدامین فرمول تعرفه های مخابراتی توسط شورای رقابت 12 درصد افزایش پیدا کرده است؟ آیا اعضای محترم این شورا امید نامه، میزان سود و قیمت سهام این شرکت را درچند سال اخیر در محاسبات خود در نظر گرفته اند؟ زمانی که انحصار ارایه خدمات مخابراتی در اختیار این شرکت است، سود عادلانه ای که این شرکت باید به سهامداران خود پرداخت کند چه میزان است؟ اعضای محترم این شورا در نظر داشته اند که این شرکت با ودیعه های مردمی که سالها منتظر برقراری ارتباط تلفن ثابت یا دریافت سیم کارت خود بوده اند ، بنا شده است و آیا عادلانه است که مالک سهام اصلی مخابرات ، اقساط خود را از سود دریافتی از این شرکت دریافت کند؟ گفته می شود بیش از پنج هزار میلیارد تومان از سرمایه های مردم تحت عنوان ودیعه به صورت قرض الحسنه در اختیار شرکت مخابرات ایران قرار دارد، آیا مسئولان محترم تا کنون بررسی کرده اند که شرکت اعتماد مبین یا سایر سهامداران این شرکت توانایی پرداخت این ودیعه را دارند یا خیر؟
کدام یک از شرکتهای بورس توانایی پرداخت سودی مانند سود مخابرات را به سهامداران خود دارند؟ آیا به راستی زمانی که انحصار بزرگی در اختیار شرکتی مانند مخابرات وجود دارد این افزایش عادلانه است؟
سوال مهمتر اینکه هدف از خصوصی سازی مخابرات چه بوده است؟ عملکرد مخابرات نشان داده است که سهامدار عمده این شرکت تنها با پرداخت 1800 میلیارد تومان مالک یکی از بزرگترین و قدیمی ترین شرکتهای ایران شده است. ایا دولت تنها به این 1800 میلیارد تومان نیاز داشته است؟ به راستی با گذشت دو سال از خصوصی سازی مخابرات مشترکان این شرکت چه تغییری در کیفیت ، هزینه و مشتری مداری ارایه شده از سوی مخابرات را حس کرده اند؟
علاوه بر مسایلی که به آن اشاره شد، بر خلاف ادعای مدیران محترم مخابراتی، با پیشرفت تکنولوژی ، هزینه تجهیزات و برقراری ارتباط در تمامی نقاط دنیا کاهش پیدا کرده است. برای مثال ساده هزینه عملیاتی کردن هر سوییچ مخابراتی در سال 72 حدود یکصد هزار تومان بود که این هزینه در سال 86 به حدود 25 هزار تومان رسیده است. علاوه بر این با معرفی تکنولوژیهای جدید ارتباطی، هزینه برقراری ارتباط به خصوص در بخش تلفن ثابت به طرز غیر قابل قبولی در جهان کاهش پیدا کرده است به طوری که در برخی کشورها عملا هزینه ای بابت این خدمات دریافت نمی شود. اما مدیران مخابراتی ادعا میکنند با آزاد سازی یارانه ها هزینه های عملیاتی آنها افزایش پیدا کرده است. این انتظار از خصوصی سازی مخابرات می رفت که با استفاده از تکنولوژیهای روز هزینه ارتباط را کاهش دهد . اما آیا از نظر شورای محترم رقابت مردم می بایست هزینه ناکار آمدی مدیران این شرکت خصوصی را در ناکامی استفاده از تکنولوژیهای جدید و ارزانتر پرداخت کنند؟
پاسخ به این سوالات مطمئنا نشان خواهد داد که افزایش تعرفه های مخابراتی تا چه میزان کارشناسی شده بوده است.
لینک مقاله در سایت ایتنا
http://itna.ir/vdcb88b5.rhbgwpiuur.html